به نام حضرت عشق

با تقدیم خالصانه ترین درود ها و سلام ها به شما همراهان خوبم

در آستانه اربعین امام حسین علیه السلام آرزوی  بهترین ها رو برای یکایک شما دوستان دارم .

و دعا میکنم در دنیا و آخرت به برکت این امام عزیز آبرومند و سعادتمند باشید. آمین

تو پست جدیدم میخام از یه سری چیزهایی حرف بزنم که فعلا تبدیل به شعار شده در حالی که جزو فرهنگ و اصالت یک ایرانی و مسلمان هست و یه روزی مردم دنیا ایران و ایرانی رو با اون فرهنگ غنی میشناختن .

هنوزم تو کتابهای ایران شناسی از اونها یاد میشه . اما در حال حاضر فقط شده غصه و داستان و همه یا نه بگیم اکثریت دارن شعارش رو میدن .

حالا فرقی نداره از من وتوی مسلمان گرفت تا اون اقلیت دینی تا بیادبرسه به این جدیدیا که ادعای زنده کردن یاد کوروش و داریوش رو دارن و دارن اونا رو نبش قبر میکنن . همه و همه در حد شعار شده .

یکی از نمادهای فرهنگی و نشان دهنده غنای فرهنگی و تمدت ما ایرانی ها ادبیات و ارتباط کلامی ما بوده و هست . در این مورد براتون حرف دارم .

روزگاری است که همه چیز تغییر یافته است. همه مردم دنیا می‌دانند که ایرانیان دارای ادبیات غنی هستند؛ و از لحاظ ادب و کمال قرن‌ها شهره آفاق و انفس بوده‌اند. ادبیات ایران، همان زبان شیرین فارسی است. زبانی که بسیار زیبا است و دارای ادب خاصی است.

اگر کتب ادبی و حتی سخنان نغز فارسی را مطالعه کنید، بیشتر با این موضوع آشنا می‌شوید. ما دارای فرهنگی بودیم که خضوع، خشوع، صبر و عشق ورزی همیشه برایمان الگو بوده است و با گفتارمان آمیخته بوده است. هم از نظر دینی و هم از نظر فرهنگی در جامعه ما این رفتارها و کردار های اجتماعی یک زمانی سر لوحه بوده است.   

حتی کتب ادبی که مملو از طنز های حکمی و رفتاری می‌باشند؛ مانند نوشته های عبید زاکانی و یا کتب ادبی نثر و نظم که حکایت‌هایی را بیان می‌کنند؛ مانند گلستان و بوستان سعدی، هیچ وقت خارج از ادب و لهو و لعب نبوده‌اند و زبان به یاوه گویی نگشاده اند.

در کلام مردم عامی و قدیمی‌ها نیز، ضرب‌المثل‌ها و حکمت‌هایی دیده می‌شود که سرا سر زیبایی، رحمت و محبت است. بنابراین در زمان گذشته، چه در ادبیات و چه در کلام عامیانه، بی حیایی کلامی و رفتاری دیده نمی‌شود. اما ما را چه شده است؟ چرا ما که یک زمانی که مهد ادب و رفتار مؤدبانه بوده‌ایم، امروز تغییر کرده‌ایم؟ چرا وقتی در خیابان‌های شهر راه می‌رویم، حرف‌های ناجور و فحاشی‌های خارج از عرف می‌شنویم؟ چرا حیای کلام از بین ما رخت بر بسته و یا کمرنگ شده است؟

نه تنها از نظر کلامی تغییر کرده‌ایم، با کمال تأسف در زمینه های رفتاری هم تغییر کرده‌ایم. گویا ملتی که یک زمانی در رفتار و کردار شهره جهانیان بوده‌اند، الآن رفتار های خود را نیز گم کرده‌اند و یا فراموش کرده‌اند که چه بودند و چه پیشینه غنی از ادب و هنر داشته‌اند. به راحتی رفتار های ضد اجتماعی انجام می‌دهیم و برایمان عادی شده است. مثلاً به راحتی و با کمال وقاحت در خیابان‌ها کلام ناجور می‌شنویم؛ و یا رفتارهایی را می‌بینیم که متأسفانه نشان دهنده رفتار یک ایرانی نمی‌باشد. اگر در خیابان تنه کسی به کسی بخورد، یا اندکی اتومبیل مان به اتومبیل دیگری اصابت کند،

باید شاهد بد و بیراه های ناروایی باشیم که بیشتر نشان دهنده رفتار های بیمار گونه است. البته می‌توان برای این موضوع دلایل متفاوتی ذکر کرد که در جای خود اهمیت خاصی دارد.

شاید مردم ما به دلیل آب و هوای آلوده، شلوغی‌های خیابان و ترافیک‌های طولانی مدت کم حوصله شده‌اند. شاید مشکلات اقتصادی همه را کلافه کرده است.

شاید نا عدالتی‌های اجتماعی همه را خسته کرده است و هزاران شاید و سؤالات بی جواب دیگر؟

حق با شماست کسی این مشکلات را انکار نمی‌کند، اما همه این‌ها دلیل قانع کننده ای نمی‌توانند باشند، که ما فرهنگ خود را به باد فراموشی بسپاریم.

ما که هویت خود را گم نکرده ایم. هویت ما ریشه در ادبیات و تاریخ سرتاسر کمال یافته ما دارد و هیچ عاملی نباید ما را از ریشه‌ها یمان جدا کند و یا بیگانه سازد.

البته بسیاری از نوجوانان و جوانان ما با این آداب و ارزش‌های فرهنگی - ایرانی آشنا نمی‌باشند و حق هم دارند آن‌ها با تأسف زیاد، تا شماره کفش پای فلان هنر پیشه و یا فوتبالیست ایرانی یا خارجی را می‌دانند اما اگر در مورد مشهورترین نویسنده، شاعر یا ادیبی ایرانی سؤال بکنیم، چیزی نمی‌داند و فقط برای امتحانات پایان ترم درس ادبیات به زور و جبر حفظ طوطی‌وار کرده است.

شاید کمی با مسامحه کاری باید بگوییم؛ مسئول این معضل فرهنگی رسانه های ما هستند زیرا به حق کار فرهنگی دقیقی در این زمینه صورت نگرفته است؛ و یا اگر شده، جذابیت خاصی نداشته است که نوجوانان را به خود جذب یا شیفته سازد.

اکنون که وضع این گونه است، از کجا باید شروع کرد و چه باید کرد؟ ما باید خودمان دست به کار بشویم و این ریشه های استوار را خود الگو قرار داده و آن‌را در نزد یکدیگر تبلیغ کنیم و برای آن سرمایه گذاری معنوی داشته باشیم.

بنابراین گام اول آغاز کردن از خود است. اکثر جوانان و نوجوانان ایرانی تحصیل کرده‌هایی هستند که محیط دانشگاهی را درک نموده‌اند.

در نتیجه می‌توانند در این زمینه موفق باشند. این امر وظیفه فرد به فرد ماست و احتیاج به دستگاه عریض و طویل و صرف بودجه های کلان ندارد.

ما با تبلیغ و صرف هزینه معنوی در روابط بین فردی می‌توانیم فرهنگ و ادب فارسی را زنده کنیم. به امید آن روز که ما خود و فرهنگ مان را در یابیم.